Eind 1989 kreeg ik mijn eerste kind, een dochter. Vijftien dagen na de uitgerekende datum werd zij geboren. Een sterrenkijker, bleek later.
De uitgerekende datum kwam en ging, maar mijn kindje bleef rustig zitten waar ze zat.

Na meerdere controles bij de verloskundige werd ik doorgestuurd naar het MCL, nu FrisiusMC in Leeuwarden. Daar bleek ik al 2 centimeter ontsluiting te hebben,  iets waar ik zelf helemaal niets van had gemerkt, haha. Maar balen, als er 2 dagen later nog steeds geen kindje was moest ik komen voor inleiding.

Op woensdagochtend om 7 uur meldde ik mij in het ziekenhuis. Om 8 uur werd de bevalling ingeleid. De hele dag door had ik wel weeën, maar ze waren niet noemenswaardig. Zelfs na het ophogen van het infuus schoot het niet op. Aan het einde van de dag was ik slechts 2 centimeter verder, totaal nog maar 4 cm.

Er ging zo geen baby geboren worden dus werd het besluit genomen om een keizersnede te doen. Op de operatietafel bleek de plaatselijke verdoving, de ruggenprik, niet voldoende. Daardoor besloten ze om mij onder algehele narcose te brengen. Het gevolg was dat ik het eerste uur van mijn dochtertje miste, maar ook daarna was ik nog niet in staat om haar zelf vast te houden.

De verpleegkundige van de kraamafdeling die met ons mee was naar de o.k., heeft gelukkig foto’s gemaakt met mijn, toen nog analoge, camera.
Ik ben haar daar zó dankbaar voor, nog steeds. Want dankzij die foto’s heb ik beelden van de geboorte van mijn dochter. Haar eerste momenten zijn vastgelegd.
Maar… zij was geen professionele geboortefotograaf. En juist dat besef is later zo belangrijk geworden.

Dit verhaal, en mijn 2 andere bevallingen waarvan ik je de details bespaar, zijn de redenen waarom ik geboortefotograaf ben geworden.
Omdat ik weet hoe het voelt om momenten te moeten missen, en hoe waardevol het is om tóch iets te hebben om op terug te kijken.

Niet alleen wanneer een bevalling anders loopt dan gepland, maar ook wanneer alles wél gaat volgens het bevallingsplan, want ook dan leef je als barende in je eigen bubbel. Je neemt niet alles bewust op en details vervagen snel.  Zoals je kind(eren) die even om de hoek komen kijken tijdens de weeën, om te zien hoe het met je gaat, de poes die gewoon door de kamer loopt net of er niets aan de hand is, allemaal details die je dan ontgaan.

Geboortefotografie is zoveel meer dan alleen mooie foto’s.
Het zijn herinneringen voor later, voor wanneer je wilt terugkijken, voor wanneer je je verhaal opnieuw wilt voelen, voor wanneer woorden tekortschieten, voor te helpen bij verwerken.

Het vastleggen van een geboorte zorgt ervoor dat dit ene, unieke moment niet vervaagt, maar tastbaar blijft.

Geboortefotografie is zo mooi, zo puur, zo bijzonder en vooral: zó belangrijk.

Voor altijd.